1.       ภาษาจีน ส่วนใหญ่ประกอบด้วย พยัญชนะที่อยู่ด้านหน้าสุดเรียกว่า พยัญชนะต้น  ส่วนที่เหลือตามหลังคือสระ

2.       ตำแหน่งในการใส่เสียงวรรณยุกต์  กรณีพยางค์มีสระเพียงตัวเดียว  ให้ใส่ไว้บนสระนั้นได้เลย     ในกรณีที่พยางค์มีสระสองตัวขึ้นไป  หรือสระผสม  ให้ใส่วรรณยุกต์กำกับไว้บนสระที่เน้นการออกเสียงมากกว่า  ยกเว้นพยางค์ที่มีทั้งสระ i และ u ให้ใส่เสียงวรรณยุกต์บนสระตัวหลัง เช่น diu  ให้ใส่เสียงวรรณยุกต์บน u , hui ให้ใส่เสียงวรรณยุกต์บน i  และการใส่วรรณยุกต์บนสระ i จะต้องนำจุดเล็กๆบน i ออกด้วย 

3.       ในกรณีที่พยางค์มีเสียงวรรณยุกต์เสียงที่ 3 วางติดกันสองพยางค์  พยางค์แรกจะเปลี่ยนเป็นเสียงที่ 2 เช่น 你好(nǐhǎo)  เวลาออกเสียงจะต้องเป็น níhǎo

4.       การผันเสียงของ 不(bù)  ปกติถ้าวางหน้าพยางค์ที่มีเสียงวรรณยุกต์ 1,2 หรือ 3 จะออกเป็นเสียงวรรณยุกต์ที่ 4 แต่ถ้าวางอยู่หน้าพยางค์ที่มีเสียงวรรณยุกต์ที่ 4 จะต้องเปลี่ยน 不 ให้เป็นเสียงวรรณยุกต์ที่ 2

5.       พยางค์เสียงเบา ใน ภาษาจีน  จะไม่ใส่เสียงวรรณยุกต์

การผันเสียง （一）