滥竽充数 มั่วแปลกปลอมเข้าไปในกลุ่ม

战国时期,有一种叫做的乐器,吹出来的声音很好听。齐王
别爱听。

ในยุคสมัยรัฐจ้าน  มีเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งเรียกว่า(yú)อวี  เสียงที่เป่าออกมาไพเราะมาก  พระเจ้าฉีชอบฟังเป็นพิเศษ

有一次,他邀请了三百人来一齐吹竽,美妙的乐曲让他听得入
迷。休息的时候,有个南郭先生抱着一只竽跑来,吹牛说
“我是吹竽能手,功夫不比在座的任何一位差。”齐王看他很
沉着,就收下了他,叫人给他吃的穿的。南郭先生一点儿也不
客气,专拣好的吃,专挑好的穿,却把竽仍在一旁。原来他根
本不会吹竽。每到表演的时候,南郭先生都混在吹竽的人群
里,装出一副吹奏的样子,骗过齐王。就这样一天天的混饭
吃。

มีครั้งหนึ่ง  พระเจ้าฉีได้เชิญคนมาสามร้อยคนเพื่อร่วมเป่าอวี  เพลงอันไพเราะทำให้พระเจ้าฉีหลงใหล  ขณะกำลังพักอยู่  มีชายคนหนึ่งคือนานกัวเดินถือ อวีมา  คุยโวว่า "ข้าคือผู้มีความสามารถด้านการเป่า อวี ฝีมือข้าไม่ด้อยไปกว่าผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้"  พระเจ้าฉีเห็นท่าทางเขาสุขุมเยือกเย็น  จึงรับเขาไว้  พร้อมทั้งให้คนนำของกิน และเครื่องแต่งกายให้  นานกัวไม่มีความเกรงใจสักนิด  เลือกเสื้อผ้า และของกินที่ชอบที่สุด  แต่กลับทิ้ง อวี ไว้ข้างกาย  จริงๆ แล้วเขาเป่า อวี ไม่เป็นแม้สักนิด  ระหว่างการแสดง  นานกัว ก็เป่ามั่วๆ ไปตามผู้อื่น  แสดงสีหน้าว่าเป่าไปตามท่วงทำนอง เพื่อหลอกพระเจ้าฉี  ทำแบบนี้เพื่อหลอกกินไปวันๆ

后来齐王死了,他的儿子当了国王,也喜欢听吹竽。不过,跟
父亲不一样的是,他不喜欢听合奏,爱听独奏。这可吓坏了
南郭先生,他觉得自己再也混不下去了,就偷偷的溜走了。

หลังจากที่พระเจ้าฉีสวรรคต  องค์ชายก็ได้เสด็จขึ้นเป็นพระราชา  ซึ่งก็ชอบฟังการเป่าอวี เช่นกัน  แต่ต่างกันตรงที่ว่า  พระราชาองค์นี้ไม่ชอบฟังการบรรเลงร่วมกัน  แต่ชอบการบรรเลงเดี่ยว  ทำให้นานกัว เกรงกลัวเป็นอย่างมาก  เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถมั่วต่อไปได้อีก  จึงขโมยหลบหนีไป


แหล่งที่มา  :  《汉语教程,第三册(上)》,北京语言大学出版社

Comments