อุปรากรจีน

ละครโบราณของจีนมีประวัติความเป็นมาช้านาน ละครในแต่ละท้องถิ่นของจีนต่างมีวิวัฒนาการของตนและค่อยๆ หล่อหลอมกลายเป็นละครที่มีลักษณะเฉพาะรวมกว่า 360 ชนิด ในจำนวนนี้อุปรากรจีนหรืองิ้ว(จิงจี้ว์) 京剧นับว่าเป็นศิลปะการละครที่โดดเด่นและมีบทบาทมากที่สุด จนได้รับการขนานนามให้เป็นหนึ่งในสี่สุดยอดมรดกทางวัฒนธรรมของจีน

อุปรากร จีนมีกำเนิดมา 200 ปีแล้ว มีอยู่ช่วงหนึ่งเรียกชื่อว่า "ผิงจี้ว์" 评剧และ "กั๋วจี้ว์"  国剧ในระหว่างการพัฒนาอุปรากรจีน ได้มีการรับเอาชื่อของละครบางส่วน  ท่วงทำนองเพลงและวิธีการแสดงจากละครคุนฉี่ว์และละครฉินเชียง ทั้งยังมีการซึมซับเอาท่วงทำนองของเพลงพื้นเมืองจำนวนหนึ่งไว้ หลอมรวมเป็นรูปแบบศิลปะและระบบการแสดงที่ค่อนข้างสมบูรณ์แบบ

ศิลปะ การแสดงบนเวทีของอุปรากรจีนมีแบบแผนที่เป็นมาตรฐาน ทั้งเสียงร้อง ท่วงทำนองเพลง เครื่องดนตรี การแสดง การแต่งหน้าและหน้ากากของตัวละครล้วนแล้วแต่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตัวละครในการแสดงอุปรากรจีนเรียกว่า "หังตั้ง"  หรือ "เจวี๋ยเซ่อ" โดยแบ่งออกเป็นตัวละครในบทบาทต่างๆ ได้แก่ เซิง ตั้น จิ้ง มั่วและโฉ่ว "เซิง" คือตัวละครชาย "ตั้น" คือตัวละครหญิง "จิ้ง" คือตัวละครที่ใบหน้ามีลวดลาย "มั่ว" คือตัวละครสมทบที่เป็นชายวัยกลางคน ส่วน "โฉ่ว" คือตัวตลกที่มีนิสัยสนุกสนานร่าเริง

ตลอดประวัติศาสตร์การพัฒนาของอุปรากรจีนได้มีศิลปินนักแสดงที่มีชื่อเสียงเกิดขึ้นมากหน้าหลายตา หนึ่งในจำนวนนั้นคือ เหมย หลานฟาง ปรมาจารย์แห่งวงการอุปรากรจีน เหมย หลานฟางได้รับยกย่องให้เป็น "นักแสดงผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เป็นรูปอวตารแห่งความงาม" เขาเป็นผู้สร้างสรรค์ศิลปะการแสดง "แนวเหมย" (เหมยไพ่) ซึ่งมีชื่อเสียงทั้งในจีนและต่างประเทศ จนมีการยกย่องให้ศิลปะการละครของจีนซึ่งมีศิลปะการแสดงแนวเหมยเป็นตัวแทน ศิลปะการละครของ Stanislavsky ชาวโซเวียต และศิลปะการละครของ Brecht ชาวเยอรมนีเป็นแบบแผนศิลปะการละครที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามของโลก

 แหล่งที่มา  :  http://thai.cri.cn/learnchinese/lesson26/6.html

Comments